Bye bye, hey hey

En dan krijg ik de bedenkelijke eer om de allerlaatste ‘Bakker van Winden’ blogpost te schrijven. Ik, die al met tranen in de ogen sta als ik een feestje verlaat. Die man en kinderen iedere dag bij de deur uitwuift en moeite heeft de deur achter ze te sluiten. Gisteren nog, nam ik snikkend afscheid van de vrienden waarmee we weer een weekend op het mooiste festival van Nederland (Mañana Mañana) stonden. En dat terwijl we elkaar komende zondag gewoon weer treffen op Parkpop. Dat sentimentele persoontje moet dan de koop doorhakken, de stekker eruit trekken, de pijp aan Maarten geven? Oké, hier gaan we dan.

Ranking

We zijn vol enthousiasme eind september 2017 aan onze blogconversatie begonnen, Alice en ik. We leerden elkaar kennen als schrijvers voor Boek10, de 2017 (1) editie en we herkenden zoveel van onszelf en onze levens in elkaar, dat we nieuwsgierig waren naar de rest. We dachten dat het ook voor anderen leuk zou zijn om onze conversaties te lezen. Maar er zat natuurlijk ook een pr-plannetje achter. Bloggen is goed voor je ranking op Google, weet iedere SEO-goeroe en soms is het lastig onderwerpen voor zo’n bericht te bedenken. Vele redenen dus om een nieuwe blogserie te starten.

Deadline

Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. We zijn allebei druk met van alles, maar vooral ik vond het steeds lastiger om iedere twee weken een stukje op te leveren. Zoals je zelf al aangaf: de rek is er een beetje uit. Dit laatste bericht schrijf ik zelfs luttele minuten voor de deadline. Maar dat is misschien ook wel schrijvers eigen. Je gaat pas echt aan het werk als het moet.

Burn out

Laat ik het afscheid maar niet langer rekken. Ik slik de brok in mijn keel weg. Zoals mijn grote held Neil Young al zong:

‘It’s better to burn out than to fade away’.

Het is daarnaast natuurlijk de grote vraag hoe lang Bakker van Winden zal zwijgen. Ik ben tenslotte ook alweer op Facebook te vinden. Niets is voor eeuwig. En wij blijven elkaar sowieso zien: als schrijvers, schrijfdokters, moeders van drie pubers en theater- en festivalliefhebbers. Zie ik je op Parkpop?

 

Rauwe rouw

Het lijkt alsof alle boeken die ik op dit moment lees hetzelfde thema hebben. Ik zoek ze er niet speciaal op uit. Juist niet. Wie wil er lezen over rouw als het net drie maanden geleden is dat je zelf een zus hebt moeten cremeren? Zoals gezegd, ik zoek ze er niet bewust op uit. Ik negeer de tekst op de achterflap. Ik negeer de voortekenen op de eerste pagina’s en pas als ik halverwege ben, zie ik de neonlichten: trauma, dood, schuldgevoel, rouw en ontwrichte families. Zo las ik achtereenvolgens:

  • Joe en ik – Mireille de Geus (Vader krijgt kanker en maakt met zoon een eigen Railaway.)
  • Mijn vader is een vliegtuig – Antoinette Beumer (Moeder sterft, ambitieuze dochter stort in, zoekt contact met vader in psychiatrische inrichting.)
  • Het smelt – Lise Smit (Vrouw gaat terug naar haar geboortegrond, waar iets vreselijks is gebeurd. De dood van de broer van een jeugdvriend heeft ermee te maken)

Luchtiger

Dit werd me wat te gortig. Ik begon aan iets luchtigers:

De Ontsnapping van  Heleen van Royen.

Kwam ik even van een koude kermis thuis. De titel slaat helemaal niet op de ontsnapping uit een ongelukkig huwelijk. Nee, het gaat over de verwerking van een trauma: de slopende ziekte en dood van de broer van de hoofdpersoon. Daar gaan we weer. Geef de tissues maar aan.

Het is vast ergens goed voor. Ik geloof maar een heel klein beetje in toeval. We worden gestuurd door ons intuïtie, ons reptielenbrein, inspiratie, de Heilige Geest. Noem het wat je wilt. Ik schuif weer door naar de trekkerstrook en onderga het. Maar van zelf schrijven komt even niet zoveel.

toneel voor bedrijven

Speel je rol op het toneel

Een controllers conferentie. Wat stel je je daarbij voor? Precies: een dag gevuld met Powerpointpresentaties met cijfertjes en veel droge informatie.

‘Dit keer doen we het anders’, dacht de marketing manager van een internationaal veevoederbedrijf. ‘We brengen onze boodschap over middels een toneelstuk.’

Toneel op maat

En zo kreeg ik begin februari een telefoontje van de directiesecretaresse met de vraag of ik misschien een toneelstuk op maat zou kunnen schrijven. Na mijn ervaringen met het schrijven van musicals als Gerommel in het Rusthuis en de samenwerking met onze lokale Albert Heijn voor Sores in de Super, leek dit me een logische volgende stap. Een spannende stap, dat natuurlijk wel. Maar ik kreeg van het bedrijf alle vertrouwen. Ik wilde het niet alleen doen en zocht en vond gelukkig een ervaren regisseuse om de boel in het gareel te houden. We schreven een offerte en na goedkeuring hiervan toog ik aan het schrijven.

Verkoopproces

Het is een hele andere manier van schrijven dan ik gewend ben. Eigenlijk is het nog meer puzzelen en passen en meten.

Stop alle stappen van het verkoopproces (inclusief vaktermen) in een blender, voeg wat interessante personages en dramatische verwikkelingen toe en laat het geheel een nachtje weken.

En voilà: je hebt een toneelstuk van ongeveer een uur, in zes episodes, met een begin, midden en eind. Wat het voor mij extra leuk maakte, is dat het om een internationale conferentie gaat. Het stuk moest dus in het Engels. En ik mag dan Engels gestudeerd hebben, bijles geven, af en toe teksten van en naar het vertalen, ik had nog niet eerder Engels voor toneel geschreven. Het bleek me gemakkelijker af te gaan dan ik dacht. Sterker nog, de tekst leek zichzelf te schrijven.

toneel voor bedrijven

Nu is het toneelstuk klaar, de repetities zijn in volle gang en over twee weken staan er vijf min of meer vrijwillige  uitverkorenen van het bedrijf in dit vlakke vloer theater te schitteren. En dat dat indruk gaat maken, is wel zeker.

Wil jij dit ook? Laat maar horen!

Doorgeschoten

Je hebt gelijk, hoor, Alice. Een kind heeft zeker recht op privacy. Ik probeer Magister zoveel mogelijk links te laten liggen en heb net mijn kinderen uit de Microsoft Family gegooid. Ik hoef het niet allemaal te weten. Al zou ik zo graag op dit moment even bij alle drie om het hoekje kijken.

Werkweek

De oudste is al anderhalve week weg met school. Een combinatie van culturele en sportieve activiteiten. Bij ons heette dat een werkweek en gingen we naar de Assumburg in Heemskerk. Een dagtocht naar het grote Amsterdam was heel avontuurlijk! Maar tegenwoordig gaan ze gewoon twee weken naar Italië. Een fantastische ervaring, natuurlijk. Maar ook daarbij zijn we wel een beetje doorgeschoten, vind ik. Ik ben op zulke momenten altijd blij dat wij niet elk dubbeltje hoeven om te draaien, want al die leuke uitstapjes kosten kapitalen. En ook grappig: de sportieve dingen die hij daar gaat doen, zou ik voor geen goud durven. Canyoning of rafting, bijvoorbeeld. Doe mij dan maar een bezoek aan Verona, maar daar heeft hij natuurlijk weer geen boodschap aan.

Meevallen

Koud terug van onze heerlijke meivakantie ben ik alweer met de zomervakantie bezig. Vroeger gingen we gewoon met de tent en wisten we vooraf nog niet hoe en wat, maar dit jaar staat alles al vast. We gaan in ieder geval een driedaagse berghuttentocht doen in Tsjechië, ons favoriete vakantieland. Ik ben geen held, heb nogal hoogtevrees en heb dus in mijn bed, tijdens die eeuwigdurende minuten voor je in slaap valt, al talloze malen bovenaan een afgrond gestaan. Als ik het al zo vaak beleefd heb, dan kan het alleen maar meevallen, toch? Dat is wel een tic van mij: bereid je voor op het ergste, dan valt het altijd mee. Herken je die eigenschap? Of ga jij helemaal op in de voorpret?

Oud

En om terug te komen op die werkweek. Wat was dat lekker, om even helemaal los te zijn van thuis. Ik heb er nooit zo over nagedacht wat mijn ouders vonden van de streken die ik uithaalde als tiener. Pas als je eigen kinderen de leeftijd krijgen waarop je zelf ging stappen, word je je ervan bewust dat zij daarmee moesten dealen. En moet je zelf ineens standpunten innemen. Dan voel je je opeens wel heel erg oud en verantwoordelijk. Hoogste tijd om weer eens uit de band te springen!

Naschrift: Oudste is veilig thuis. En wat vond hij nu het leukste in het verre Italië? Een voetbaltoernooi :-). 

Dat doe je toch niet?!

Mis ik Facebook erg, vraag je me in jouw vorige blog. Nee, eigenlijk niet. En ik heb ook geen afkickverschijnselen gehad. Ik ben wel wat meer gaan Twitteren, maar ik ben lang niet zoveel op sociale media als ik met Facebook was. Eerlijk toegeven, ik heb niet mijn account helemaal verwijderd (dat vond ik toch iets te rigoureus), maar gedeactiveerd. En ik heb wel al twee keer stiekem ingelogd om te kijken of ik iets miste. Prompt kreeg ik van jou een whatsapp, want mijn aanwezigheid was gespot, zonder dat ik iets had aangeklikt. Dat was voor mij wel weer een trigger om er echt mee te stoppen. Bedankt!

Promotor

Ik hoopte dat anderen me zouden missen. Ik was namelijk ook altijd wel heel actief voor anderen in de weer: liken, doorsturen, commentaren geven. Zo’n type ben ik dan weer. De afgelopen jaren heb ik menig evenement gepromoot. Maar nee, ik heb geen snikkende ‘vrienden’ aan mijn digitale deur gehad. Mocht ik later weer een schrijfcafé of ander evenement organiseren, dan zal ik me wel weer melden, want Facebook is wel fijn voor zulke promotie, maar tot die tijd hou ik me stil.

Neurotisch

Ik zit middenin de inpakstress. Ik ben dol op vakantie, wil altijd alweer weg als de auto net weer voor de deur staat, maar zo’n twee dagen voor vertrek slaat nog steeds de paniek toe. Wat moet er mee, wat moet ik nog regelen, hoe hou ik het vol al die uren in de auto en is het niet veel rustiger om gewoon lekker thuis te blijven? Ach, ik weet het en accepteer dit neurotische randje maar gewoon. Helemaal perfect is ook zo akelig, toch? Dat zijn types die ik niet op mijn feestje wil hebben.

Rotzooi

Vervelend, hoor, zo’n type dat tussen je spullen zit te graaien. Een zonder smaak, als ie jouw cd’s en ‘Slapen doen we morgen weer’ gewoon laat liggen. Ik ben een sociaal type, dat altijd probeert te snappen waarom mensen iets doen. Er moet toch een reden zijn? Inbreken en stelen bijvoorbeeld, maar ook zomaar je rotzooi achter je kont laten vallen. Dat zijn dingen die je niet doet. Op te hard rijden zul je me niet snel betrappen. En door rood ga ik alleen als ik echt al uren met de fiets voor een verlaten weg sta te wachten. Spijbelen, dat durfde ik ook nooit zo goed. Mijn zoon blijkt daar anders over te denken. We kregen een mail van school over zijn ongeoorloofde verzuim. Tijd voor een goed gesprek met hem.

Jij lijkt me wel een type voor zulke burgerlijke ongehoorzaamheid. Heb jij vroeger veel gespijbeld?

Stevige, maar flexibele basis

Ach jee, Alice, heb ik je zwaar beledigd in mijn vorige blogbericht? Misschien is liegen ook iets te zwaar uitgedrukt en komt verzwijgen dichter in de buurt bij wat ik bedoel. Of is dat toch een eufemisme?

Degelijk

Je vraagt me hoe het met mijn basis is. Die is niet veel anders dan die van jou. Het is dit jaar 30 jaar geleden dat Nederland Europees kampioen voetbal werd, maar ook dat ik verkering kreeg met mijn echtgenoot. Dertig jaar samen, dat kun je inderdaad trouw of degelijk noemen. Een verzachtende omstandigheid: in die periode ben ik wel vijf keer verhuisd, waaronder naar Leiden en Norwich, maar de meeste tijd waren we wel in, wat vroeger de Gemeente Schipluiden was, te vinden. Op ons laatste adres wonen we alweer zestien jaar.

Sh’bam

Tien jaar lang werkte ik bij dezelfde baas, nadat ik eerst allerlei baantjes had gehad via uitzendbureaus. Want eigenlijk ben ik als de dood om mezelf vast te leggen. Er was heel wat voor nodig om me een vast contract te laten tekenen. Maar vervolgens had ik de grootste moeite om die vaste stek weer te verlaten. Ik ga al jaren op dezelfde ochtend met dezelfde vriendin sporten, al veranderde de les voortdurend en gingen we zo van zumba via sh’bam en bootcamp naar ‘High Intensity Training’. Die afwisseling (en een vriendin die erg van vaste structuren houdt) zorgt ervoor dat ik nog steeds naar dezelfde sportschool ga.

Weggooien

Ik ben niet merkvast, probeer graag nieuwe dingen. Misschien is dit ook wel een reden waarom ik Facebook helemaal de rug toe heb gekeerd. Ik raak op dingen uitgekeken en hou ervan om heilige huisjes en overtuigingen omver te schoppen. Soms gooi ik te rigoureus dingen weg. Ik wilde gisteren mijn bed opmaken, maar bleek geen hoeslaken meer in huis te hebben. En bedankt, Marie Kondo! Nu kan ik gelukkig weer iets nieuws kopen.

Ik las in een ander blog van jou dat je een challenge wilt aangaan om elke dag weer een dingetje meer weg te gooien. Hou je dat een beetje vol?

Bakker van Winden is een ouderwetse briefwisseling tussen José van Winden en Alice Bakker, maar dan in een modern digitaal jasje. De penvriendinnen laten met liefde iedereen meegenieten van hun wel en wee. Ze schrijven over het schrijven en het ondernemen. Bakker van Winden snijdt ze dik en bakt ze bruin!

 

Liegen dat het gedrukt staat

In een vorig blog somde je een aantal karaktereigenschappen op van schrijvers. Weet je wat schrijvers ook zijn: leugenaars. Misschien dat ik me daarom vaak zo thuis voel op Facebook. Ik kan daar zo lekker de schijn ophouden zonder dat ik uit de toon val. Net als al mijn ‘vrienden’ doe ik alsof het allemaal geweldig goed gaat. Alsof ik ondanks mijn rouw gewoon doorga. Oh, wacht even. Dat doe ik ook.

De trekkerstrook

Als ik iets gemerkt heb de afgelopen maanden, waarin ik zowel mijn schoonmoeder als mijn zus verloor, is het dat de wereld gewoon doordraait. Je kunt hard op de rem trappen en even parkeren op de vluchtstrook, maar links en rechts raast het verkeer voorbij. Maar er is, om deze analogie aan te houden, ook een strook voor langzaam verkeer. Lees verder Liegen dat het gedrukt staat

Weekendje Weg is bijna jarig

Weekendje Weg is bijna een jaar oud. Als zo’n eerste verjaardag van je baby nadert, ga je terugkijken. Je raakt ontroerd door alle eerste foto’s en filmpjes (wat is ze groot geworden!) en schrikt van hoe snel de tijd gaat. Ik kijk terug naar de reacties die ik na de verschijning van het boek kreeg, van lezers en recensenten. En probeer een manier te vinden om deze goed te bewaren en openbaar te maken, zodat het boek weer wat in de picture komt.

Recensie

De meeste reacties kreeg ik in de zomer. Er kwamen heerlijke zonnige vakantiefoto’s voorbij, van lezeressen aan het strand of op het balkon, een enkeling las Weekendje Weg op een regenachtige dag in het vakantiehuisje. Daarna werd het behoorlijk stil. In mijn kennissenkring had iedereen het boek gelezen en daarbuiten wordt het maar mondjesmaat verkocht. Verdere recensies bleven uit. Tot een maand geleden. Lees verder Weekendje Weg is bijna jarig

Nu even niet

Ik rook niet, drink af en toe, snoep te veel, maar wat ik vooral teveel doe is Facebook (en andere sociale media) checken. Ik schaam me er soms voor, maar niet te erg, want ik ben zeker niet de enige. Maar ik voel met enige regelmaat dat het genoeg is geweest.

Contact

Facebook heeft me veel gebracht. Het heeft me in contact gebracht met deelnemers van The Entertainment Experience in 2011/2012 (de meeste zie ik regelmatig op dit platform, maar heb ik nooit in het echt ontmoet). Het heeft ervoor gezorgd dat ik de eerste keer mee kon doen met een 48-hour filmproject (Cinekid in 2013). Het maakte dat ik het contact vernieuwde met mijn vriendengroepje uit Havo 4/5. Ik zie er mijn familieleden uit alle hoeken van Nederland en Canada regelmatig voorbijkomen. Het heeft mijn debuutroman Weekendje Weg geïntroduceerd bij lezers buiten mijn woonplaats en vrienden- en kennissenkring. Ik word iedere dag herinnerd aan activiteiten van de jaren ervoor. Ik heb mijn foto’s netjes op een rijtje. En dat allemaal voor niets, behalve dan mijn hele hebben en houden.

Zelfpromotie

Ik heb gretig gebruik gemaakt van alle mogelijkheden, heb verschillende pagina’s gemaakt, ook voor andere bedrijven. Gebruikte mijn Facebookaccount om gemakkelijker in te loggen op allerlei websites en apps. Ik heb mijn ‘vriendenkring’ steeds verder uitgebreid voor mijn eigen gewin en zelfpromotie. Nu ben ik zover dat ik 561 ‘vrienden’ heb, en respectievelijk 267, 213 en 39 volgers. Wat moet ik met al die mensen? Wat moet ik met al die filmpjes, grappige plaatjes, oproepen, foto’s, al die schreeuwen om aandacht.

sneller schrijven

Geen gezwaai

Ik geloof dat dat mijn grootste probleem nu is. Privacyschending, verkoop van data aan advertentieplatforms, spionageactiviteiten. Het is allemaal heel erg. Maar dat is niet de reden dat ik er genoeg van heb. Ik wil gewoon even geen gekleurde plaatjes meer, geen bewegend beeld, geen knipogen, geen verzoeken, geen gezwaai. Dan kun je zeggen: kijk gewoon niet. Ja, dat kan. Dat zou kunnen. Iemand anders zou dat kunnen, maar ik dus niet. De Facebook app zit al maanden niet meer op mijn telefoon, maar denk maar niet dat ik ervan weg blijf. Ik kan ook de helft van mijn ‘vrienden’ schrappen, maar dat vind ik dan weer veel te veel gedoe.

Schreeuwers

Iedereen valt nu over Arjen Lubach heen en zijn Bye Bye-actie. Het is hypocriet, huichelachtig, hij gaat toch niet stoppen, het is een ordinaire publiciteitsstunt, dan moet hij ook gelijk met Google stoppen etc. etc. Dat interesseert me geen bal. De grootste schreeuwers zijn net zo hooked als ik en ieder ander. Pak een rookverslaafde zijn sigaretten af en hij schreeuwt moord en brand. Waren we ongelukkiger zonder Facebook? Was ons leven armer? Nee, toch? Dus waarom niet (l)even zonder?

Bye bye

Mijn Facebookprofiel helemaal voorgoed, definitief verwijderen, dat gaat me geloof ik net even te ver. Maar deactiveren en kijken of dat helpt, dat is een goed idee. Eens kijken hoeveel tijd ik over houd. En misschien kom ik straks met hangende pootjes terug of schrijf ik er nog eens een boek over. Bye, bye!

 

De tijd zal het leren

Nieuwsgierigheid is een hele goede eigenschap voor een journalist, maar ook voor een schrijver, Alice! Ze zeggen vaak dat je door het schrijven niet alleen de wereld om je heen beter leert begrijpen, maar ook jezelf. De mooiste boeken zijn die, waarin je overtuigingen onderuit worden gehaald en je meegevoerd wordt naar een wereld die je nog niet kent. Vind je niet? De verhalen die je in eerste instantie tegenstaan, maar die je uiteindelijk bij de lurven grijpen.

Troost

Schrijven is op dit moment vooral therapeutisch voor mij. Ik hou me normaalgesproken alleen bezig met proza en journalistieke stukken, maar de afgelopen weken betrap ik mezelf erop dat ik in gedichten denk. Korte fragmentjes, allitererende woorden, ritme geeft nu houvast. Lees verder De tijd zal het leren