Liegen dat het gedrukt staat

In een vorig blog somde je een aantal karaktereigenschappen op van schrijvers. Weet je wat schrijvers ook zijn: leugenaars. Misschien dat ik me daarom vaak zo thuis voel op Facebook. Ik kan daar zo lekker de schijn ophouden zonder dat ik uit de toon val. Net als al mijn ‘vrienden’ doe ik alsof het allemaal geweldig goed gaat. Alsof ik ondanks mijn rouw gewoon doorga. Oh, wacht even. Dat doe ik ook.

De trekkerstrook

Als ik iets gemerkt heb de afgelopen maanden, waarin ik zowel mijn schoonmoeder als mijn zus verloor, is het dat de wereld gewoon doordraait. Je kunt hard op de rem trappen en even parkeren op de vluchtstrook, maar links en rechts raast het verkeer voorbij. Maar er is, om deze analogie aan te houden, ook een strook voor langzaam verkeer. Lees verder Liegen dat het gedrukt staat

Weekendje Weg is bijna jarig

Weekendje Weg is bijna een jaar oud. Als zo’n eerste verjaardag van je baby nadert, ga je terugkijken. Je raakt ontroerd door alle eerste foto’s en filmpjes (wat is ze groot geworden!) en schrikt van hoe snel de tijd gaat. Ik kijk terug naar de reacties die ik na de verschijning van het boek kreeg, van lezers en recensenten. En probeer een manier te vinden om deze goed te bewaren en openbaar te maken, zodat het boek weer wat in de picture komt.

Recensie

De meeste reacties kreeg ik in de zomer. Er kwamen heerlijke zonnige vakantiefoto’s voorbij, van lezeressen aan het strand of op het balkon, een enkeling las Weekendje Weg op een regenachtige dag in het vakantiehuisje. Daarna werd het behoorlijk stil. In mijn kennissenkring had iedereen het boek gelezen en daarbuiten wordt het maar mondjesmaat verkocht. Verdere recensies bleven uit. Tot een maand geleden. Lees verder Weekendje Weg is bijna jarig

Nu even niet

Ik rook niet, drink af en toe, snoep te veel, maar wat ik vooral teveel doe is Facebook (en andere sociale media) checken. Ik schaam me er soms voor, maar niet te erg, want ik ben zeker niet de enige. Maar ik voel met enige regelmaat dat het genoeg is geweest.

Contact

Facebook heeft me veel gebracht. Het heeft me in contact gebracht met deelnemers van The Entertainment Experience in 2011/2012 (de meeste zie ik regelmatig op dit platform, maar heb ik nooit in het echt ontmoet). Het heeft ervoor gezorgd dat ik de eerste keer mee kon doen met een 48-hour filmproject (Cinekid in 2013). Het maakte dat ik het contact vernieuwde met mijn vriendengroepje uit Havo 4/5. Ik zie er mijn familieleden uit alle hoeken van Nederland en Canada regelmatig voorbijkomen. Het heeft mijn debuutroman Weekendje Weg geïntroduceerd bij lezers buiten mijn woonplaats en vrienden- en kennissenkring. Ik word iedere dag herinnerd aan activiteiten van de jaren ervoor. Ik heb mijn foto’s netjes op een rijtje. En dat allemaal voor niets, behalve dan mijn hele hebben en houden.

Zelfpromotie

Ik heb gretig gebruik gemaakt van alle mogelijkheden, heb verschillende pagina’s gemaakt, ook voor andere bedrijven. Gebruikte mijn Facebookaccount om gemakkelijker in te loggen op allerlei websites en apps. Ik heb mijn ‘vriendenkring’ steeds verder uitgebreid voor mijn eigen gewin en zelfpromotie. Nu ben ik zover dat ik 561 ‘vrienden’ heb, en respectievelijk 267, 213 en 39 volgers. Wat moet ik met al die mensen? Wat moet ik met al die filmpjes, grappige plaatjes, oproepen, foto’s, al die schreeuwen om aandacht.

sneller schrijven

Geen gezwaai

Ik geloof dat dat mijn grootste probleem nu is. Privacyschending, verkoop van data aan advertentieplatforms, spionageactiviteiten. Het is allemaal heel erg. Maar dat is niet de reden dat ik er genoeg van heb. Ik wil gewoon even geen gekleurde plaatjes meer, geen bewegend beeld, geen knipogen, geen verzoeken, geen gezwaai. Dan kun je zeggen: kijk gewoon niet. Ja, dat kan. Dat zou kunnen. Iemand anders zou dat kunnen, maar ik dus niet. De Facebook app zit al maanden niet meer op mijn telefoon, maar denk maar niet dat ik ervan weg blijf. Ik kan ook de helft van mijn ‘vrienden’ schrappen, maar dat vind ik dan weer veel te veel gedoe.

Schreeuwers

Iedereen valt nu over Arjen Lubach heen en zijn Bye Bye-actie. Het is hypocriet, huichelachtig, hij gaat toch niet stoppen, het is een ordinaire publiciteitsstunt, dan moet hij ook gelijk met Google stoppen etc. etc. Dat interesseert me geen bal. De grootste schreeuwers zijn net zo hooked als ik en ieder ander. Pak een rookverslaafde zijn sigaretten af en hij schreeuwt moord en brand. Waren we ongelukkiger zonder Facebook? Was ons leven armer? Nee, toch? Dus waarom niet (l)even zonder?

Bye bye

Mijn Facebookprofiel helemaal voorgoed, definitief verwijderen, dat gaat me geloof ik net even te ver. Maar deactiveren en kijken of dat helpt, dat is een goed idee. Eens kijken hoeveel tijd ik over houd. En misschien kom ik straks met hangende pootjes terug of schrijf ik er nog eens een boek over. Bye, bye!

 

De tijd zal het leren

Nieuwsgierigheid is een hele goede eigenschap voor een journalist, maar ook voor een schrijver, Alice! Ze zeggen vaak dat je door het schrijven niet alleen de wereld om je heen beter leert begrijpen, maar ook jezelf. De mooiste boeken zijn die, waarin je overtuigingen onderuit worden gehaald en je meegevoerd wordt naar een wereld die je nog niet kent. Vind je niet? De verhalen die je in eerste instantie tegenstaan, maar die je uiteindelijk bij de lurven grijpen.

Troost

Schrijven is op dit moment vooral therapeutisch voor mij. Ik hou me normaalgesproken alleen bezig met proza en journalistieke stukken, maar de afgelopen weken betrap ik mezelf erop dat ik in gedichten denk. Korte fragmentjes, allitererende woorden, ritme geeft nu houvast. Lees verder De tijd zal het leren

In de tussentijd

Ik doe alles tegelijk, en niets.
De dagen, uren, minuten gaan voorbij.
Ik keutel en doe tussendoor wat werk.
Ik drentel,
pak dingen op, leg dingen neer
bak bolussen
lees apps, schrijf mails, bel,
plaats berichten, haal ze weer weg.
Communiceer
Blablabla
En in de tussentijd glijdt er een traan langs mijn wang.
Ik wacht op het niets.

Leuren of waardevolle informatie delen

Natuurlijk gaat Bakker van Winden na dit eerste half jaar nog wel even door! (En over tien jaar, als we rijk en beroemd zijn, bundelen we onze brieven.)

Trots

Om met het beantwoorden van jouw vraag te beginnen, Alice. Ja, ik ben best trots dat de eerste druk van Weekendje Weg bijna op is en dat onze uitgever er zoveel vertrouwen in heeft, dat ik een tweede editie mag laten maken! Mijn input is naar de vormgever, een nieuwe cover is dus in de maak en dat vind ik supertof!

Maar… ik ben een ‘Rupsje Nooitgenoeg’. Ik wil meer lezers, meer aandacht, meer goede recensies. En daarvoor is een plan nodig. Een promotieplan. Lees verder Leuren of waardevolle informatie delen

Hotel Moeders

Aflevering 26 al van onze Bakker van Winden blogreeks. We zijn dus al een half jaar bezig met babbelen over schrijven en alles eromheen! Wat denk je? Gaan we nog even door?

Ik had een discussie met echtgenoot over hoe lang onze kinderen nog thuis zouden wonen. Ik vind het gezond als ze ergens tussen hun 20e en 25e hun boeltje naar elders verhuizen. De jongste is pas 12, dus we hebben nog even, maar manlief dacht er toch anders over. Hij zag zichzelf ons huis wel verbouwen tot een soort appartementencomplex met voor ieder een eigen etage. Daar gaat mijn tiny house, dacht ik. (Ik ga trouwens voor een klein huisje met vrij uitzicht en een cottage garden, in plaats van een flatje boven de winkels, zoals jij verkiest. Wat fijn dat we niet in alles op elkaar lijken!)

Nooit meer weg

Ik moet bekennen: ik heb de slechte eigenschap direct in de stress te schieten als ik mijn verwachtingen moet bijstellen. In dit geval zag ik onze bloedjes van kinderen tot aan hun pensioen in hotel Moeders bivakkeren. Het zweet brak me uit. Lees verder Hotel Moeders

Struiss speelt

Toneelgroep Struiss zag begin 2013 het levenslicht op het moment dat ik Liesbeth Rodenburg (regie), Jessica Timmer en Mieke Sonneveld (spel) bij elkaar bracht voor mijn eenakter “Gezellig”. Na enkele bijzonder geslaagde repetities en optredens tijdens de Middendelflanddag in het verschiet, gooiden nare familieomstandigheden roet in het eten. De struisse plannen gingen de ijskast in.

Dramatische verjaardag

Totdat halverwege 2014  de organisatie van Cult Royale mij vroeg om voor hun allerlaatste festival een stuk te schrijven. Dat deed ik volgerne. Het werd “En dat je er nog maar lang getuige van mag zijn” een tragikomische eenakter over drie zussen en één dramatische verjaardag. Lees verder Struiss speelt

Een klap voor je kop kun je krijgen

Grappig dat je eigen overtuigingen soms helemaal niet blijken te kloppen, hè. Ik vind jouw uitspraak, Alice, dat je van koud water nat wordt en van warm water schoon heel goed gevonden! Ik zou het dus gewoon lekker volhouden. Koude douches zijn aan mij ook niet besteed en soppen met lauw water maakt het karwei toch nog minder prettig. Inzichten veranderen bovendien iedere keer. Zo ook met opvoeden. Ik kwam gisteren in de boekwinkel een boekje tegen met de prikkelende titel: Geef dat kind een slok jenever – 70 jaar geleden sliepen ouders vredig & ongestoord. Het beantwoordt opvoedvragen met de kennis van toen en nu.

Dekentje

Ik kon het niet laten om een paar adviezen en vooral de prangende vragen van ouders te lezen. Een prachtige bron van vermaak! Wat worstelen we toch met van alles. Heb jij de neiging om je kinderen te verwennen? Lees verder Een klap voor je kop kun je krijgen

Lichter

Ach ja, die discipline, om iedere keer alle afleiding opzij te leggen en stug door te gaan met schrijven, die vind ik ook het moeilijkst, Alice! Toch las ik pas ook iets, dat het helemaal geen kwestie van discipline zou ‘moeten’ zijn. Het schrijven is meer toegeven aan je innerlijke noodzaak, geen moeten dus, maar weer dat ‘mogen’. Mogen van jezelf, vooral, maar ook van je omgeving. Ik denk dan altijd aan een anekdote uit “Het geheim van de schrijver” van Renate Dorrestein, waarin een doodzieke vriendin haar verweet dat het schrijven van boeken nutteloos was. Tja, we kunnen niet allemaal de ‘cure for cancer’ vinden, helaas. Maar iedereen draagt op een of andere manier toch wel een steentje bij. Mijn motto is niet voor niets: ‘The world needs your story in order to be complete.’ Lees verder Lichter