Categorie archief: Bakker van Winden

Liegen dat het gedrukt staat

In een vorig blog somde je een aantal karaktereigenschappen op van schrijvers. Weet je wat schrijvers ook zijn: leugenaars. Misschien dat ik me daarom vaak zo thuis voel op Facebook. Ik kan daar zo lekker de schijn ophouden zonder dat ik uit de toon val. Net als al mijn ‘vrienden’ doe ik alsof het allemaal geweldig goed gaat. Alsof ik ondanks mijn rouw gewoon doorga. Oh, wacht even. Dat doe ik ook.

De trekkerstrook

Als ik iets gemerkt heb de afgelopen maanden, waarin ik zowel mijn schoonmoeder als mijn zus verloor, is het dat de wereld gewoon doordraait. Je kunt hard op de rem trappen en even parkeren op de vluchtstrook, maar links en rechts raast het verkeer voorbij. Maar er is, om deze analogie aan te houden, ook een strook voor langzaam verkeer. Lees verder Liegen dat het gedrukt staat

De tijd zal het leren

Nieuwsgierigheid is een hele goede eigenschap voor een journalist, maar ook voor een schrijver, Alice! Ze zeggen vaak dat je door het schrijven niet alleen de wereld om je heen beter leert begrijpen, maar ook jezelf. De mooiste boeken zijn die, waarin je overtuigingen onderuit worden gehaald en je meegevoerd wordt naar een wereld die je nog niet kent. Vind je niet? De verhalen die je in eerste instantie tegenstaan, maar die je uiteindelijk bij de lurven grijpen.

Troost

Schrijven is op dit moment vooral therapeutisch voor mij. Ik hou me normaalgesproken alleen bezig met proza en journalistieke stukken, maar de afgelopen weken betrap ik mezelf erop dat ik in gedichten denk. Korte fragmentjes, allitererende woorden, ritme geeft nu houvast. Lees verder De tijd zal het leren

Leuren of waardevolle informatie delen

Natuurlijk gaat Bakker van Winden na dit eerste half jaar nog wel even door! (En over tien jaar, als we rijk en beroemd zijn, bundelen we onze brieven.)

Trots

Om met het beantwoorden van jouw vraag te beginnen, Alice. Ja, ik ben best trots dat de eerste druk van Weekendje Weg bijna op is en dat onze uitgever er zoveel vertrouwen in heeft, dat ik een tweede editie mag laten maken! Mijn input is naar de vormgever, een nieuwe cover is dus in de maak en dat vind ik supertof!

Maar… ik ben een ‘Rupsje Nooitgenoeg’. Ik wil meer lezers, meer aandacht, meer goede recensies. En daarvoor is een plan nodig. Een promotieplan. Lees verder Leuren of waardevolle informatie delen

Hotel Moeders

Aflevering 26 al van onze Bakker van Winden blogreeks. We zijn dus al een half jaar bezig met babbelen over schrijven en alles eromheen! Wat denk je? Gaan we nog even door?

Ik had een discussie met echtgenoot over hoe lang onze kinderen nog thuis zouden wonen. Ik vind het gezond als ze ergens tussen hun 20e en 25e hun boeltje naar elders verhuizen. De jongste is pas 12, dus we hebben nog even, maar manlief dacht er toch anders over. Hij zag zichzelf ons huis wel verbouwen tot een soort appartementencomplex met voor ieder een eigen etage. Daar gaat mijn tiny house, dacht ik. (Ik ga trouwens voor een klein huisje met vrij uitzicht en een cottage garden, in plaats van een flatje boven de winkels, zoals jij verkiest. Wat fijn dat we niet in alles op elkaar lijken!)

Nooit meer weg

Ik moet bekennen: ik heb de slechte eigenschap direct in de stress te schieten als ik mijn verwachtingen moet bijstellen. In dit geval zag ik onze bloedjes van kinderen tot aan hun pensioen in hotel Moeders bivakkeren. Het zweet brak me uit. Lees verder Hotel Moeders

Een klap voor je kop kun je krijgen

Grappig dat je eigen overtuigingen soms helemaal niet blijken te kloppen, hè. Ik vind jouw uitspraak, Alice, dat je van koud water nat wordt en van warm water schoon heel goed gevonden! Ik zou het dus gewoon lekker volhouden. Koude douches zijn aan mij ook niet besteed en soppen met lauw water maakt het karwei toch nog minder prettig. Inzichten veranderen bovendien iedere keer. Zo ook met opvoeden. Ik kwam gisteren in de boekwinkel een boekje tegen met de prikkelende titel: Geef dat kind een slok jenever – 70 jaar geleden sliepen ouders vredig & ongestoord. Het beantwoordt opvoedvragen met de kennis van toen en nu.

Dekentje

Ik kon het niet laten om een paar adviezen en vooral de prangende vragen van ouders te lezen. Een prachtige bron van vermaak! Wat worstelen we toch met van alles. Heb jij de neiging om je kinderen te verwennen? Lees verder Een klap voor je kop kun je krijgen

Lichter

Ach ja, die discipline, om iedere keer alle afleiding opzij te leggen en stug door te gaan met schrijven, die vind ik ook het moeilijkst, Alice! Toch las ik pas ook iets, dat het helemaal geen kwestie van discipline zou ‘moeten’ zijn. Het schrijven is meer toegeven aan je innerlijke noodzaak, geen moeten dus, maar weer dat ‘mogen’. Mogen van jezelf, vooral, maar ook van je omgeving. Ik denk dan altijd aan een anekdote uit “Het geheim van de schrijver” van Renate Dorrestein, waarin een doodzieke vriendin haar verweet dat het schrijven van boeken nutteloos was. Tja, we kunnen niet allemaal de ‘cure for cancer’ vinden, helaas. Maar iedereen draagt op een of andere manier toch wel een steentje bij. Mijn motto is niet voor niets: ‘The world needs your story in order to be complete.’ Lees verder Lichter

Schrijver van geboorte

Het afgelopen jaar heb ik, net als jij, Alice, een goed jaar gedraaid als freelancer. Ik heb veel gewerkt, veel verschillende dingen gedaan en veel minder pro deo. Dat mag ook wel. Ik timmer sinds 2010 aan de weg als tekstschrijver en schrijver, dit wordt mijn negende jaar. De eerste vijf jaar waren echt aftasten en investeren, nu begint de ervaring en het vertrouwen zijn vruchten af te werpen. Jij bent met jouw vijfjarig jubileum daarin een stuk verder dan ik toen!

Teamplayer

Sinds dit jaar maak ik weer een beetje onderdeel uit van een team en dat is een lekker gevoel. Mijn grootste opdrachtgever heeft me op zijn website vermeld als een van de creatieve krachten. Ik zou mijn vrijheid niet meer kwijt willen, maar dit geeft mij net een groter gevoel van zekerheid. Jij vroeg mij hoe ik aan zulke structurele opdrachten kom. Eigenlijk gaat dit altijd vanzelf. Ik word ingeschakeld voor een dingetje en als ik dat tot ons beider tevredenheid kan uitvoeren komt er vaak weer iets nieuws uit. Lees verder Schrijver van geboorte

Met de stroom mee

Mijn schrijfworkshop was een heerlijke, succesvolle afsluiting van een bijzonder jaar. Ik raad het je zeker aan ook zoiets te proberen, Alice! Een paar jaar geleden vroeg een kinderopvangorganisatie mij of ik een workshopserie voor de naschoolse opvang kon verzorgen. Ik had nog niet veel opdrachten, dus pakte alles aan dat op mijn pad kwam. Sommige dingen bleven, andere nam ik me voor om nooit meer te doen (niet leuk en slecht betaald, waarschijnlijk, zoals je zo treffend stelt in jouw blog Voor een appel en een ei). Ik stelde een allegaartje samen van kennis en ervaring uit de schrijfopleidingen die ik heb gevolgd en schrijfoefeningen voor kinderen die ik in een paar boekjes in de bibliotheek vond. En dat beviel heel goed. Kinderen enthousiast en de docent kreeg er energie van. Dus de workshops bleven.

Fantasieknopje

Volwassenen hebben iets meer moeite om hun fantasieknopje aan te zetten (naar De Notenkraker van Edwin Rutten). Ze nemen het al snel te serieus, willen iets leren en presteren en daardoor blokkeren ze. Maar daar heb ik iets op gevonden: leegschrijven en losschrijven. Tien minuten alles opschrijven dat in je hoofd op komt, van boodschappen- en to-dolijstjes tot het conflict met de buren. Pen op het papier en niet stoppen om te structuren of na te denken. Lees verder Met de stroom mee

Klus geklaard

Zeg nóóit, maar dan ook nóóit dat iets geen haast heeft. Oeh, Alice, dat is weer akelig herkenbaar. Het doet me denken aan de tijd dat ik nog als secretaresse voor een heel aantal ‘bazen’ werkte. Er was altijd genoeg te doen, maar wat er bleef liggen was datgene dat geen haast had. Vaak ook wel de klusjes die niet zo leuk waren. De grootste schreeuwers kwamen het eerst aan de beurt. En dat is toch nog steeds zo, helaas. Het duidelijkste merk ik dat bij wat ik stiekem het liefste doe: verhalen schrijven. Dat schuift ook elke keer maar op tot ik er geen klus te klaren is.

Lapzwansvijfdaagse

Ik ben op het moment dat ik dit schrijf alweer een paar dagen, bijna een week, thuis uit Bergen aan Zee. De schrijfretraite, die ik van mijn man cadeau kreeg, maar ik vooral ook aan mezelf gaf, was een verademing. Vijf dagen weg van alle dagelijkse beslommeringen, vijf dagen zelf beslissen wat ik waar en wanneer zou eten (toch weer te veel, zag ik toen ik op de weegschaal stond), zelf bedenken wat ik de hele dag zou gaan doen. Een beetje lapzwanzen, dus, maar dan gepland. Lees verder Klus geklaard

Ik beloof niks dan verwacht je ook niks

Wat een goede tip voor een kerstcadeau geef je in Nummer 14, Alice! Wij hebben ook nogal eens zo’n verwarrend momentje dat muziek ineens verandert of stopt. Een Spotify familieabonnement is dan een uitkomst. Het is sowieso een mooie uitvinding, dat Spotify. Als ik niet naar mijn Perfect Concentration lijst luister, zoek ik de Discover Weekly lijst op. Dan krijg je een op maat gemaakte afspeellijst op basis van de muziek die je de afgelopen tijd veel hebt gedraaid. Dat pakt met een gedeeld abonnement ook weleens bijzonder uit: klassiek gemixt met dance met Nederlandstalige meuk. Wel gezellig, maar niet altijd goed voor de concentratie.

Blijven zitten

Soms helpt trouwens niets om je te concentreren. Ik zit nu weer snotterend achter mijn bureau (luisterend naar Mandali above the clouds) en er komt niet veel uit mijn handen. Het is dan heel verleidelijk om het op te geven en andere dingen te gaan doen – één van de valkuilen van het eigen ondernemerschap – en vaak is dat ook helemaal niet zo erg. Lees verder Ik beloof niks dan verwacht je ook niks