Categorie archief: Bakker van Winden

Bye bye, hey hey

En dan krijg ik de bedenkelijke eer om de allerlaatste ‘Bakker van Winden’ blogpost te schrijven. Ik, die al met tranen in de ogen sta als ik een feestje verlaat. Die man en kinderen iedere dag bij de deur uitwuift en moeite heeft de deur achter ze te sluiten. Gisteren nog, nam ik snikkend afscheid van de vrienden waarmee we weer een weekend op het mooiste festival van Nederland (Mañana Mañana) stonden. En dat terwijl we elkaar komende zondag gewoon weer treffen op Parkpop. Dat sentimentele persoontje moet dan de koop doorhakken, de stekker eruit trekken, de pijp aan Maarten geven? Oké, hier gaan we dan.

Ranking

We zijn vol enthousiasme eind september 2017 aan onze blogconversatie begonnen, Alice en ik. We leerden elkaar kennen als schrijvers voor Boek10, de 2017 (1) editie en we herkenden zoveel van onszelf en onze levens in elkaar, dat we nieuwsgierig waren naar de rest. We dachten dat het ook voor anderen leuk zou zijn om onze conversaties te lezen. Maar er zat natuurlijk ook een pr-plannetje achter. Bloggen is goed voor je ranking op Google, weet iedere SEO-goeroe en soms is het lastig onderwerpen voor zo’n bericht te bedenken. Vele redenen dus om een nieuwe blogserie te starten.

Deadline

Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. We zijn allebei druk met van alles, maar vooral ik vond het steeds lastiger om iedere twee weken een stukje op te leveren. Zoals je zelf al aangaf: de rek is er een beetje uit. Dit laatste bericht schrijf ik zelfs luttele minuten voor de deadline. Maar dat is misschien ook wel schrijvers eigen. Je gaat pas echt aan het werk als het moet.

Burn out

Laat ik het afscheid maar niet langer rekken. Ik slik de brok in mijn keel weg. Zoals mijn grote held Neil Young al zong:

‘It’s better to burn out than to fade away’.

Het is daarnaast natuurlijk de grote vraag hoe lang Bakker van Winden zal zwijgen. Ik ben tenslotte ook alweer op Facebook te vinden. Niets is voor eeuwig. En wij blijven elkaar sowieso zien: als schrijvers, schrijfdokters, moeders van drie pubers en theater- en festivalliefhebbers. Zie ik je op Parkpop?

 

Doorgeschoten

Je hebt gelijk, hoor, Alice. Een kind heeft zeker recht op privacy. Ik probeer Magister zoveel mogelijk links te laten liggen en heb net mijn kinderen uit de Microsoft Family gegooid. Ik hoef het niet allemaal te weten. Al zou ik zo graag op dit moment even bij alle drie om het hoekje kijken.

Werkweek

De oudste is al anderhalve week weg met school. Een combinatie van culturele en sportieve activiteiten. Bij ons heette dat een werkweek en gingen we naar de Assumburg in Heemskerk. Een dagtocht naar het grote Amsterdam was heel avontuurlijk! Maar tegenwoordig gaan ze gewoon twee weken naar Italië. Een fantastische ervaring, natuurlijk. Maar ook daarbij zijn we wel een beetje doorgeschoten, vind ik. Ik ben op zulke momenten altijd blij dat wij niet elk dubbeltje hoeven om te draaien, want al die leuke uitstapjes kosten kapitalen. En ook grappig: de sportieve dingen die hij daar gaat doen, zou ik voor geen goud durven. Canyoning of rafting, bijvoorbeeld. Doe mij dan maar een bezoek aan Verona, maar daar heeft hij natuurlijk weer geen boodschap aan.

Meevallen

Koud terug van onze heerlijke meivakantie ben ik alweer met de zomervakantie bezig. Vroeger gingen we gewoon met de tent en wisten we vooraf nog niet hoe en wat, maar dit jaar staat alles al vast. We gaan in ieder geval een driedaagse berghuttentocht doen in Tsjechië, ons favoriete vakantieland. Ik ben geen held, heb nogal hoogtevrees en heb dus in mijn bed, tijdens die eeuwigdurende minuten voor je in slaap valt, al talloze malen bovenaan een afgrond gestaan. Als ik het al zo vaak beleefd heb, dan kan het alleen maar meevallen, toch? Dat is wel een tic van mij: bereid je voor op het ergste, dan valt het altijd mee. Herken je die eigenschap? Of ga jij helemaal op in de voorpret?

Oud

En om terug te komen op die werkweek. Wat was dat lekker, om even helemaal los te zijn van thuis. Ik heb er nooit zo over nagedacht wat mijn ouders vonden van de streken die ik uithaalde als tiener. Pas als je eigen kinderen de leeftijd krijgen waarop je zelf ging stappen, word je je ervan bewust dat zij daarmee moesten dealen. En moet je zelf ineens standpunten innemen. Dan voel je je opeens wel heel erg oud en verantwoordelijk. Hoogste tijd om weer eens uit de band te springen!

Naschrift: Oudste is veilig thuis. En wat vond hij nu het leukste in het verre Italië? Een voetbaltoernooi :-). 

Dat doe je toch niet?!

Mis ik Facebook erg, vraag je me in jouw vorige blog. Nee, eigenlijk niet. En ik heb ook geen afkickverschijnselen gehad. Ik ben wel wat meer gaan Twitteren, maar ik ben lang niet zoveel op sociale media als ik met Facebook was. Eerlijk toegeven, ik heb niet mijn account helemaal verwijderd (dat vond ik toch iets te rigoureus), maar gedeactiveerd. En ik heb wel al twee keer stiekem ingelogd om te kijken of ik iets miste. Prompt kreeg ik van jou een whatsapp, want mijn aanwezigheid was gespot, zonder dat ik iets had aangeklikt. Dat was voor mij wel weer een trigger om er echt mee te stoppen. Bedankt!

Promotor

Ik hoopte dat anderen me zouden missen. Ik was namelijk ook altijd wel heel actief voor anderen in de weer: liken, doorsturen, commentaren geven. Zo’n type ben ik dan weer. De afgelopen jaren heb ik menig evenement gepromoot. Maar nee, ik heb geen snikkende ‘vrienden’ aan mijn digitale deur gehad. Mocht ik later weer een schrijfcafé of ander evenement organiseren, dan zal ik me wel weer melden, want Facebook is wel fijn voor zulke promotie, maar tot die tijd hou ik me stil.

Neurotisch

Ik zit middenin de inpakstress. Ik ben dol op vakantie, wil altijd alweer weg als de auto net weer voor de deur staat, maar zo’n twee dagen voor vertrek slaat nog steeds de paniek toe. Wat moet er mee, wat moet ik nog regelen, hoe hou ik het vol al die uren in de auto en is het niet veel rustiger om gewoon lekker thuis te blijven? Ach, ik weet het en accepteer dit neurotische randje maar gewoon. Helemaal perfect is ook zo akelig, toch? Dat zijn types die ik niet op mijn feestje wil hebben.

Rotzooi

Vervelend, hoor, zo’n type dat tussen je spullen zit te graaien. Een zonder smaak, als ie jouw cd’s en ‘Slapen doen we morgen weer’ gewoon laat liggen. Ik ben een sociaal type, dat altijd probeert te snappen waarom mensen iets doen. Er moet toch een reden zijn? Inbreken en stelen bijvoorbeeld, maar ook zomaar je rotzooi achter je kont laten vallen. Dat zijn dingen die je niet doet. Op te hard rijden zul je me niet snel betrappen. En door rood ga ik alleen als ik echt al uren met de fiets voor een verlaten weg sta te wachten. Spijbelen, dat durfde ik ook nooit zo goed. Mijn zoon blijkt daar anders over te denken. We kregen een mail van school over zijn ongeoorloofde verzuim. Tijd voor een goed gesprek met hem.

Jij lijkt me wel een type voor zulke burgerlijke ongehoorzaamheid. Heb jij vroeger veel gespijbeld?

Stevige, maar flexibele basis

Ach jee, Alice, heb ik je zwaar beledigd in mijn vorige blogbericht? Misschien is liegen ook iets te zwaar uitgedrukt en komt verzwijgen dichter in de buurt bij wat ik bedoel. Of is dat toch een eufemisme?

Degelijk

Je vraagt me hoe het met mijn basis is. Die is niet veel anders dan die van jou. Het is dit jaar 30 jaar geleden dat Nederland Europees kampioen voetbal werd, maar ook dat ik verkering kreeg met mijn echtgenoot. Dertig jaar samen, dat kun je inderdaad trouw of degelijk noemen. Een verzachtende omstandigheid: in die periode ben ik wel vijf keer verhuisd, waaronder naar Leiden en Norwich, maar de meeste tijd waren we wel in, wat vroeger de Gemeente Schipluiden was, te vinden. Op ons laatste adres wonen we alweer zestien jaar.

Sh’bam

Tien jaar lang werkte ik bij dezelfde baas, nadat ik eerst allerlei baantjes had gehad via uitzendbureaus. Want eigenlijk ben ik als de dood om mezelf vast te leggen. Er was heel wat voor nodig om me een vast contract te laten tekenen. Maar vervolgens had ik de grootste moeite om die vaste stek weer te verlaten. Ik ga al jaren op dezelfde ochtend met dezelfde vriendin sporten, al veranderde de les voortdurend en gingen we zo van zumba via sh’bam en bootcamp naar ‘High Intensity Training’. Die afwisseling (en een vriendin die erg van vaste structuren houdt) zorgt ervoor dat ik nog steeds naar dezelfde sportschool ga.

Weggooien

Ik ben niet merkvast, probeer graag nieuwe dingen. Misschien is dit ook wel een reden waarom ik Facebook helemaal de rug toe heb gekeerd. Ik raak op dingen uitgekeken en hou ervan om heilige huisjes en overtuigingen omver te schoppen. Soms gooi ik te rigoureus dingen weg. Ik wilde gisteren mijn bed opmaken, maar bleek geen hoeslaken meer in huis te hebben. En bedankt, Marie Kondo! Nu kan ik gelukkig weer iets nieuws kopen.

Ik las in een ander blog van jou dat je een challenge wilt aangaan om elke dag weer een dingetje meer weg te gooien. Hou je dat een beetje vol?

Bakker van Winden is een ouderwetse briefwisseling tussen José van Winden en Alice Bakker, maar dan in een modern digitaal jasje. De penvriendinnen laten met liefde iedereen meegenieten van hun wel en wee. Ze schrijven over het schrijven en het ondernemen. Bakker van Winden snijdt ze dik en bakt ze bruin!

 

Liegen dat het gedrukt staat

In een vorig blog somde je een aantal karaktereigenschappen op van schrijvers. Weet je wat schrijvers ook zijn: leugenaars. Misschien dat ik me daarom vaak zo thuis voel op Facebook. Ik kan daar zo lekker de schijn ophouden zonder dat ik uit de toon val. Net als al mijn ‘vrienden’ doe ik alsof het allemaal geweldig goed gaat. Alsof ik ondanks mijn rouw gewoon doorga. Oh, wacht even. Dat doe ik ook.

De trekkerstrook

Als ik iets gemerkt heb de afgelopen maanden, waarin ik zowel mijn schoonmoeder als mijn zus verloor, is het dat de wereld gewoon doordraait. Je kunt hard op de rem trappen en even parkeren op de vluchtstrook, maar links en rechts raast het verkeer voorbij. Maar er is, om deze analogie aan te houden, ook een strook voor langzaam verkeer. Lees verder Liegen dat het gedrukt staat

De tijd zal het leren

Nieuwsgierigheid is een hele goede eigenschap voor een journalist, maar ook voor een schrijver, Alice! Ze zeggen vaak dat je door het schrijven niet alleen de wereld om je heen beter leert begrijpen, maar ook jezelf. De mooiste boeken zijn die, waarin je overtuigingen onderuit worden gehaald en je meegevoerd wordt naar een wereld die je nog niet kent. Vind je niet? De verhalen die je in eerste instantie tegenstaan, maar die je uiteindelijk bij de lurven grijpen.

Troost

Schrijven is op dit moment vooral therapeutisch voor mij. Ik hou me normaalgesproken alleen bezig met proza en journalistieke stukken, maar de afgelopen weken betrap ik mezelf erop dat ik in gedichten denk. Korte fragmentjes, allitererende woorden, ritme geeft nu houvast. Lees verder De tijd zal het leren

Leuren of waardevolle informatie delen

Natuurlijk gaat Bakker van Winden na dit eerste half jaar nog wel even door! (En over tien jaar, als we rijk en beroemd zijn, bundelen we onze brieven.)

Trots

Om met het beantwoorden van jouw vraag te beginnen, Alice. Ja, ik ben best trots dat de eerste druk van Weekendje Weg bijna op is en dat onze uitgever er zoveel vertrouwen in heeft, dat ik een tweede editie mag laten maken! Mijn input is naar de vormgever, een nieuwe cover is dus in de maak en dat vind ik supertof!

Maar… ik ben een ‘Rupsje Nooitgenoeg’. Ik wil meer lezers, meer aandacht, meer goede recensies. En daarvoor is een plan nodig. Een promotieplan. Lees verder Leuren of waardevolle informatie delen

Hotel Moeders

Aflevering 26 al van onze Bakker van Winden blogreeks. We zijn dus al een half jaar bezig met babbelen over schrijven en alles eromheen! Wat denk je? Gaan we nog even door?

Ik had een discussie met echtgenoot over hoe lang onze kinderen nog thuis zouden wonen. Ik vind het gezond als ze ergens tussen hun 20e en 25e hun boeltje naar elders verhuizen. De jongste is pas 12, dus we hebben nog even, maar manlief dacht er toch anders over. Hij zag zichzelf ons huis wel verbouwen tot een soort appartementencomplex met voor ieder een eigen etage. Daar gaat mijn tiny house, dacht ik. (Ik ga trouwens voor een klein huisje met vrij uitzicht en een cottage garden, in plaats van een flatje boven de winkels, zoals jij verkiest. Wat fijn dat we niet in alles op elkaar lijken!)

Nooit meer weg

Ik moet bekennen: ik heb de slechte eigenschap direct in de stress te schieten als ik mijn verwachtingen moet bijstellen. In dit geval zag ik onze bloedjes van kinderen tot aan hun pensioen in hotel Moeders bivakkeren. Het zweet brak me uit. Lees verder Hotel Moeders

Een klap voor je kop kun je krijgen

Grappig dat je eigen overtuigingen soms helemaal niet blijken te kloppen, hè. Ik vind jouw uitspraak, Alice, dat je van koud water nat wordt en van warm water schoon heel goed gevonden! Ik zou het dus gewoon lekker volhouden. Koude douches zijn aan mij ook niet besteed en soppen met lauw water maakt het karwei toch nog minder prettig. Inzichten veranderen bovendien iedere keer. Zo ook met opvoeden. Ik kwam gisteren in de boekwinkel een boekje tegen met de prikkelende titel: Geef dat kind een slok jenever – 70 jaar geleden sliepen ouders vredig & ongestoord. Het beantwoordt opvoedvragen met de kennis van toen en nu.

Dekentje

Ik kon het niet laten om een paar adviezen en vooral de prangende vragen van ouders te lezen. Een prachtige bron van vermaak! Wat worstelen we toch met van alles. Heb jij de neiging om je kinderen te verwennen? Lees verder Een klap voor je kop kun je krijgen

Lichter

Ach ja, die discipline, om iedere keer alle afleiding opzij te leggen en stug door te gaan met schrijven, die vind ik ook het moeilijkst, Alice! Toch las ik pas ook iets, dat het helemaal geen kwestie van discipline zou ‘moeten’ zijn. Het schrijven is meer toegeven aan je innerlijke noodzaak, geen moeten dus, maar weer dat ‘mogen’. Mogen van jezelf, vooral, maar ook van je omgeving. Ik denk dan altijd aan een anekdote uit “Het geheim van de schrijver” van Renate Dorrestein, waarin een doodzieke vriendin haar verweet dat het schrijven van boeken nutteloos was. Tja, we kunnen niet allemaal de ‘cure for cancer’ vinden, helaas. Maar iedereen draagt op een of andere manier toch wel een steentje bij. Mijn motto is niet voor niets: ‘The world needs your story in order to be complete.’ Lees verder Lichter